Elblandia: EEN DUITS REQUIEM – IN EEN NIEUW LICHT

„Als je onze moeder nog wilt zien, kom dan meteen.“ Dit telegram ontving Johannes Brahms op 2 februari 1865 in Wenen van zijn broer Fritz. Toen Johannes eindelijk Hamburg, de stad van zijn kindertijd en jeugd, bereikte, was zijn moeder al overleden. Zijn herinnering aan Christiane werd herhaaldelijk in muziek omgezet, zo ook in het achteraf gecomponeerde vijfde deel van het Requiem, „Ihr habt nun Traurigkeit“, met het koor „Ich will euch trösten, wie einen seine Mutter tröstet“. Het is een van de meest aangrijpende delen die Brahms ooit heeft bedacht. Deze avond begint het bijzonder kwetsbaar, met slechts een kwartet van vier strijkers, voordat geleidelijk aan de solosopraan en de houtblazers, en ten slotte het koor, invallen.

Johannes Brahms’ „Ein deutsches Requiem“ op. 45 behoort tot de meest ontroerende herdenkingsmuziek. In dit concert klinkt zijn zeer persoonlijke werk op door hemzelf gekozen teksten in een bewerking voor solisten, koor en acht instrumenten door Iain Farrington. Brahms maakte zelf een uittreksel voor piano vierhandig. Geïnspireerd door dit werk, maar eveneens ontevreden, creëerde Farrington twee kamermuziekversies die de piano (tweehandig) behouden en een compromis zoeken met de klankkleur van de orkestrale versie. In de versie die hier te beluisteren is, heeft de gerenommeerde Britse arrangeur naast de piano ook fluit, hobo, klarinet en een strijkkwartet toegevoegd. Zo beleeft men een klassieker in een nieuw licht – transparant, maar zonder in te boeten aan essentie.