Eigenlijk wilde Paul zijn vrouw al lang geleden als buitengewone last aftrekken, maar ze is er nog steeds: „de Muddi“ – tegelijkertijd een grote gewoonte en een eindbaas. Slechts één keer heeft hij haar tegengesproken. Sindsdien hoort hij niets meer met zijn linkeroog. Geen wonder dus dat Paul, zelfs 30 jaar na de doorgezakte huwelijksnacht, nog steeds aan het ontnuchteren is. Maar wie wankelt, heeft tenslotte meer van de weg. Inmiddels slapen ze allebei apart, maar het sacrament van het huwelijk rust nog steeds als een vloek op hun zegen.

Zo strompelt Paul steeds vaker in zijn eentje door het leven. Met gedegen halve kennis zet hij het IKEA-bed ook zonder handleiding in elkaar, om er uiteindelijk achter te komen dat hij een boekenplank heeft gekocht. Zelfs zijn nieuwe „vriendin“ Alexa kan daar niets aan doen. Dus toch liever natuurlijke domheid dan kunstmatige intelligentie. Maar uiteindelijk moet een man doen wat een man moet doen. Tenzij mama er anders over denkt, dan niet. Binnenkort vieren ze samen hun ‘bloemenhuwelijk’. Dan is zij verwelkt en is hij verdampt.

En ook al is alcohol alleen chemisch gezien een oplossing, nuchter bekeken was dronken zijn echt beter.

Met ‘Mijn vriend, de dronken Saks’ bracht Thomas Kaufmann een eerbetoon aan de overleden cabaretier Olaf Böhme, dat menig gast zowel van het lachen als van ontroering tot tranen toe bracht. Nu neemt hij Paul, de dronken Saks, opnieuw bij de hand en brengt hem naar het heden. Natuurlijk niet zonder al die tot nu toe ongenoemde schatten in de boodschappentas te stoppen. Want er valt nog zoveel te vertellen: over gebreide jurken en kanaries, over lingerie en Tupperware-bakjes, over vakanties, auto’s en andere rampen.

*