--- title: "Betoverende wandelroutes – Wandelen in de valleien en dalen rond Hohnstein" url: "https://www.saechsische-schweiz.de/nl/trektocht/toverpaden-dalen-kloven-hohnstein" description: "O, het lijkt erop dat we zojuist midden in de bijeenkomst van de bosgeesten zijn beland. Het is goed voorstelbaar dat hier zojuist nog dwergen, elfen, feeën, waternimfen en trollen waren, nu er talloze kleine stenen torentjes in rotsspleten en op rotsblokken staan. Waarschijnlijk blijven ze in hun schuilplaats wachten tot wij indringers eindelijk verder trekken. De plek en het tijdstip zouden in ieder geval ideaal zijn voor een bijeenkomst van deze schuwe wezens. De Gautschgrotte, niet ver van Hohnstein, is nu, op een vroege ochtend in juli, een magische plek. En we hebben hem helemaal voor onszelf. Ongeveer 20 meter hoge rotswanden vormen een natuurlijk amfitheater, een verrassend dramatisch hoogtepunt aan het einde van een overwoekerd pad. De indrukwekkende rotsformatie, waarvoor we ons minuscuul klein voelen, dwingt respect af en vraagt om gedempte stemmen. Alleen het druppelen van het kleine beekje, dat na regenbuien verandert in een ruisende waterval en in sommige winters verstijft tot een monumentale ijskolom, doorbreekt de stilte. De eenzaamheid is de beloning voor het vroege vertrek. Al snel zal de betovering van de nacht, waarvan de laatste resten nog als ochtendmist tussen de bomen hangen, volledig verdwenen zijn. En het sprookjesrijk zal zich weer volledig hebben omgevormd tot het Nationaal Park Saksisch Zwitserland, dat zich openstelt voor natuurliefhebbers en bosliefhebbers, wandelaars en wandelaars. De zoektocht naar romantiek, naar het griezelig-mooie, heeft ons hierheen geleid. En het lijkt erop dat we beide meteen hebben gevonden. Vanuit de burchtstad zal onze wandeling ons naar het Polenztal leiden en vervolgens naar het rotsplateau Brand, het „balkon van Saksisch Zwitserland“. Voor de Gautschgrot hebben we een kleine omweg gemaakt. De valleien en kloven van het Elbezandsteengebergte vormen de tegenpool van de spectaculaire rotsformaties, de tafelbergen, basaltkegels en uitkijkpunten. Bastei, Königstein, Lilienstein, Pfaffenstein en Schrammsteine zijn beroemde kalendermotieven en populaire uitstapjes. In vergelijking daarmee leiden de dalen een schaduwbestaan. Dat komt doordat hun werkelijke charmes moeilijk of helemaal niet op foto vast te leggen zijn. De bergen maken door hun opvallende esthetiek ook op foto’s en schilderijen indruk. De ‘Gründe’ daarentegen maken vooral indruk door de verscheidenheid aan zintuiglijke indrukken die alleen ter plaatse kunnen worden ervaren: de koelte van de lucht, de geur van het bos, het gekabbel van de beekjes. Wandelen in de dalen is iets voor kenners – en vrijwel het hele jaar door een genot. Oplettende wandelaars ontdekken dat elk dal, elke vallei en elke kloof een eigen signatuur, een onmiskenbaar karakter heeft. Dat ervaren wij ook tijdens onze tocht. De Schindergraben, die de Hohnstein met het Polenztal verbindt, toont zich ruig, wild en prachtig. Over de glasheldere beek lopen verschillende kleine bruggetjes. Van de informatieborden langs de route leer je onder andere dat de bodemflora hier soortenrijker is dan elders in het zandsteengebied en dat hier zeldzame varensoorten en bijzonder veel mossen en korstmossen gedijen. Waarschijnlijk is dat wat de lucht hier zo onbeschrijfelijk kruidig maakt. Vanaf de Schindergraben komen we in het Polenztal. Het is bijna alsof je van een junglepad een wandelboulevard oploopt. Was het pad zojuist nog schaduwrijk en hobbelig, nu is het zonnig, breed, vlak en gezinsvriendelijk. De indrukwekkende rotswanden staan hier ver uit elkaar. De aanvankelijk nog aardachtige geur gaat al snel over in milde, houtachtige boslucht. De Polenz heeft zich een schilderachtige vallei en een brede, vlakke bedding gecreëerd. Het beekje glinstert vandaag vredig en uitnodigend in de ochtendzon. Fascinerend zijn de weelderig groene en dichtbegroeide rotshellingen aan de noordoostelijke kant. Gezonde mossen, varens, grassen, struiken en bomen worden overvloedig gevoed door zacht en gestaag naar beneden stromend water. Al sinds 1940 staat deze sprookjesachtige vallei onder natuurbescherming. Waterlijsters, berg- en beekkieviten, vleermuizen en vlinders voelen zich hier thuis. De sneeuwklokjesweiden in het noordelijke deel van het Polenztal hebben bovenregionale bekendheid verworven. Ze vormen een van de grootste natuurlijke populaties van deze klokjesbloemsoort in heel Saksen. De bloei, tussen begin maart en begin april, trekt jaarlijks nieuwsgierigen van heinde en verre naar de regio. Vlak voorbij de historische Waltersdorfer Mühle met haar gezellige biertuin steken we de beek over en verlaten we al snel het dal in de richting van Brand. Het pad voert ons door de Schulzengrund. Het gaat gestaag maar draaglijk omhoog. Tussen de Polenz en het rotsplateau ligt immers een hoogteverschil van bijna 180 meter. Als we na ongeveer 15 minuten even pauzeren, valt ons plotseling op hoe onbeschrijfelijk stil het om ons heen is geworden. Ergens, ver weg, slaat een merel alarm, de bladeren ruisen zachtjes, een paar insecten zoemen. Verder heerst er absolute stilte. Voor stadsmensen is dat een sensatie. We worden spontaan verliefd op dit onopvallende stukje Elbezandsteengebergte. En het idee van het nationaal park openbaart zich aan ons in al zijn prachtige reikwijdte. Hier, in de kernzone, ervaren we het nationaal park niet alleen als een beschermd gebied voor bedreigde diersoorten, maar ook als een oase voor bedreigde gevoelens. Waar het lawaai van de vooruitgang verstomt, mogen we weer luisteren naar de zachte klanken van het wezenlijke. Gelukkig en tevreden komen we uiteindelijk aan op de Brand, waar de eerste dagjesmensen zich al opstellen voor de middagsnack. Hier biedt zich nogmaals een grandioos panoramisch uitzicht over het Polenztal, waarvan we kort genieten voordat we de terugweg naar Hohnstein inslaan. We hebben nu geen zin in drukte. We willen liever nog even nagenieten van de natuurbeleving. Het laatste stuk van de rondwandeling is een breed, verhard bospad zonder noemenswaardige hellingen. Bij de parkeerplaats en bushalte Eiche is de cirkel voor ons weer rond. Enkele dagen later komen we erachter dat er mensen zijn die er vast van overtuigd zijn dat er in het Elbezandsteengebergte talrijke zogenaamde ‘krachtplekken’ zijn, plekken waar de ‘energie van de aarde’ samenkomt en de beleving van de natuur bijzonder intens zou zijn. Als dat klopt, dan hebben we er tijdens onze wandeling een aantal ontdekt." language: "nl" type: "SportsActivityLocation" image: "https://dam.destination.one/2888335/08a94cc9ae27ceaa6a9d0b653acd2054114fcbea73247933158cdb23481a01ba/.jpg" breadcrumb: "Root > Saksisch Zwitserland > Special > Destination.Data Details > Trektocht" --- GPX Delen Betoverende wandelroutes – Wandelen in de valleien en dalen rond Hohnstein ========================================================================== - Tip - 10,53 km lang - Rondreis - Moeilijkheidsgraad: middelzwaar - Voorwaarde: medium - Fantastisch panorama - Wandelen - 4:15 h - 10,53 km - 296 m - 294 m - 149 m - 358 m - 209 m - - Start: Parkeerplaats en bushalte Eiche, Hohnstein - Bestemming: Parkeerplaats en bushalte Eiche, Hohnstein De tafelbergen en bijzondere rotsformaties van het Elbezandsteengebergte zijn beroemd. Maar de romantiek is vooral te vinden in de valleien, dalen en kloven. Langs kabbelende beekjes en met mos begroeide stenen laat de regio zich van zijn beste kant zien. O, het lijkt erop dat we zojuist midden in de bijeenkomst van de bosgeesten zijn beland. Het is goed voorstelbaar dat hier zojuist nog dwergen, elfen, feeën, waternimfen en trollen waren, nu er talloze kleine stenen torentjes in rotsspleten en op rotsblokken staan. Waarschijnlijk blijven ze in hun schuilplaats wachten tot wij indringers eindelijk verder trekken. De plek en het tijdstip zouden in ieder geval ideaal zijn voor een bijeenkomst van deze schuwe wezens. De Gautschgrotte, niet ver van Hohnstein, is nu, op een vroege ochtend in juli, een magische plek. En we hebben hem helemaal voor onszelf. Ongeveer 20 meter hoge rotswanden vormen een natuurlijk amfitheater, een verrassend dramatisch hoogtepunt aan het einde van een overwoekerd pad. De indrukwekkende rotsformatie, waarvoor we ons minuscuul klein voelen, dwingt respect af en vraagt om gedempte stemmen. Alleen het druppelen van het kleine beekje, dat na regenbuien verandert in een ruisende waterval en in sommige winters verstijft tot een monumentale ijskolom, doorbreekt de stilte. De eenzaamheid is de beloning voor het vroege vertrek. Al snel zal de betovering van de nacht, waarvan de laatste resten nog als ochtendmist tussen de bomen hangen, volledig verdwenen zijn. En het sprookjesrijk zal zich weer volledig hebben omgevormd tot het Nationaal Park Saksisch Zwitserland, dat zich openstelt voor natuurliefhebbers en bosliefhebbers, wandelaars en wandelaars. De zoektocht naar romantiek, naar het griezelig-mooie, heeft ons hierheen geleid. En het lijkt erop dat we beide meteen hebben gevonden. Vanuit de burchtstad zal onze wandeling ons naar het Polenztal leiden en vervolgens naar het rotsplateau Brand, het „balkon van Saksisch Zwitserland“. Voor de Gautschgrot hebben we een kleine omweg gemaakt. De valleien en kloven van het Elbezandsteengebergte vormen de tegenpool van de spectaculaire rotsformaties, de tafelbergen, basaltkegels en uitkijkpunten. Bastei, Königstein, Lilienstein, Pfaffenstein en Schrammsteine zijn beroemde kalendermotieven en populaire uitstapjes. In vergelijking daarmee leiden de dalen een schaduwbestaan. Dat komt doordat hun werkelijke charmes moeilijk of helemaal niet op foto vast te leggen zijn. De bergen maken door hun opvallende esthetiek ook op foto’s en schilderijen indruk. De ‘Gründe’ daarentegen maken vooral indruk door de verscheidenheid aan zintuiglijke indrukken die alleen ter plaatse kunnen worden ervaren: de koelte van de lucht, de geur van het bos, het gekabbel van de beekjes. Wandelen in de dalen is iets voor kenners – en vrijwel het hele jaar door een genot. Oplettende wandelaars ontdekken dat elk dal, elke vallei en elke kloof een eigen signatuur, een onmiskenbaar karakter heeft. Dat ervaren wij ook tijdens onze tocht. De Schindergraben, die de Hohnstein met het Polenztal verbindt, toont zich ruig, wild en prachtig. Over de glasheldere beek lopen verschillende kleine bruggetjes. Van de informatieborden langs de route leer je onder andere dat de bodemflora hier soortenrijker is dan elders in het zandsteengebied en dat hier zeldzame varensoorten en bijzonder veel mossen en korstmossen gedijen. Waarschijnlijk is dat wat de lucht hier zo onbeschrijfelijk kruidig maakt. Vanaf de Schindergraben komen we in het Polenztal. Het is bijna alsof je van een junglepad een wandelboulevard oploopt. Was het pad zojuist nog schaduwrijk en hobbelig, nu is het zonnig, breed, vlak en gezinsvriendelijk. De indrukwekkende rotswanden staan hier ver uit elkaar. De aanvankelijk nog aardachtige geur gaat al snel over in milde, houtachtige boslucht. De Polenz heeft zich een schilderachtige vallei en een brede, vlakke bedding gecreëerd. Het beekje glinstert vandaag vredig en uitnodigend in de ochtendzon. Fascinerend zijn de weelderig groene en dichtbegroeide rotshellingen aan de noordoostelijke kant. Gezonde mossen, varens, grassen, struiken en bomen worden overvloedig gevoed door zacht en gestaag naar beneden stromend water. Al sinds 1940 staat deze sprookjesachtige vallei onder natuurbescherming. Waterlijsters, berg- en beekkieviten, vleermuizen en vlinders voelen zich hier thuis. De sneeuwklokjesweiden in het noordelijke deel van het Polenztal hebben bovenregionale bekendheid verworven. Ze vormen een van de grootste natuurlijke populaties van deze klokjesbloemsoort in heel Saksen. De bloei, tussen begin maart en begin april, trekt jaarlijks nieuwsgierigen van heinde en verre naar de regio. Vlak voorbij de historische Waltersdorfer Mühle met haar gezellige biertuin steken we de beek over en verlaten we al snel het dal in de richting van Brand. Het pad voert ons door de Schulzengrund. Het gaat gestaag maar draaglijk omhoog. Tussen de Polenz en het rotsplateau ligt immers een hoogteverschil van bijna 180 meter. Als we na ongeveer 15 minuten even pauzeren, valt ons plotseling op hoe onbeschrijfelijk stil het om ons heen is geworden. Ergens, ver weg, slaat een merel alarm, de bladeren ruisen zachtjes, een paar insecten zoemen. Verder heerst er absolute stilte. Voor stadsmensen is dat een sensatie. We worden spontaan verliefd op dit onopvallende stukje . En het idee van het nationaal park openbaart zich aan ons in al zijn prachtige reikwijdte. Hier, in de kernzone, ervaren we het nationaal park niet alleen als een beschermd gebied voor bedreigde diersoorten, maar ook als een oase voor bedreigde gevoelens. Waar het lawaai van de vooruitgang verstomt, mogen we weer luisteren naar de zachte klanken van het wezenlijke. Gelukkig en tevreden komen we uiteindelijk aan op de Brand, waar de eerste dagjesmensen zich al opstellen voor de middagsnack. Hier biedt zich nogmaals een grandioos panoramisch uitzicht over het Polenztal, waarvan we kort genieten voordat we de terugweg naar Hohnstein inslaan. We hebben nu geen zin in drukte. We willen liever nog even nagenieten van de natuurbeleving. Het laatste stuk van de rondwandeling is een breed, verhard bospad zonder noemenswaardige hellingen. Bij de parkeerplaats en bushalte Eiche is de cirkel voor ons weer rond. Enkele dagen later komen we erachter dat er mensen zijn die er vast van overtuigd zijn dat er in het Elbezandsteengebergte talrijke zogenaamde ‘krachtplekken’ zijn, plekken waar de ‘energie van de aarde’ samenkomt en de beleving van de natuur bijzonder intens zou zijn. Als dat klopt, dan hebben we er tijdens onze wandeling een aantal ontdekt. Meer lezen Goed om te weten ---------------- Soorten wegdek Asfalt (14%) Grind (31%) Weg (35%) Pad (19%) Beste jaargetijde geschikt weersafhankelijk - Jan - Feb - Maa - Apr - Mei - Jun - Jul - Aug - Sep - Okt - Nov - Dec Routebeschrijving Onze wandeling begint bij de parkeerplaats Eiche in Hohnstein. Van daaruit lopen we over de Rathausstraße richting het dorpscentrum tot we linksaf de Bärengarten inslaan. Aan het einde daarvan begint de Schindergraben (wandelrouteaanduiding: groene streep). Na een kort stukje is er een afslag naar de Gautschgrotte. Van daaruit keren we terug naar het oorspronkelijke pad, dat we volgen tot aan de Polenz. Na de brug slaan we linksaf op de Polenztalweg (rode stip) en lopen we een flink stuk langs de rivier tot aan de Waltersdorfer Mühle. Over de brug gaan we links verder en kort daarna slaan we af naar de Schulzengrund (rode streep). We volgen dit pad tot we uitkomen op de Brandstraße. Op deze weg gaan we rechtsaf tot aan het Brandaussicht, het balkon van Saksisch Zwitserland. Na een pauze volgen we de Brandstraße terug naar Hohnstein tot aan het startpunt. Meer lezen Toureigenschappen - Mogelijkheden voor retraite - Rondwandeling Heenreis & parkeren **Vertrek**Vanuit Dresden: A17 tot afrit Pirna, de B172 volgen tot Pirna-Copitz, daar de richting Lohmen aanhouden, in Lohmen de Basteistraße volgen in de richting van Hohnstein Meer lezen **Parkeren**Parkeerplaats Eiche (tegen betaling), meer parkeerplaatsen vind je Meer lezen **Openbaar vervoer****Heenreis/terugreis:**Halte " bereikbaar vanuit - richting Pirna: lijn busstation Sebnitz - Vanuit Neustadt i.Sa.: lijn Hohnstein Meer lezen Aanvullende informatie / links Meer lezen Tip van auteur Afslag naar de GautschgrotVergeet je camera en/of verrekijker niet! Meer lezen Veiligheidsinstructies Let op: **in het Nationaal Park Saksisch Zwitserland mogen in de kernzone alleen gemarkeerde paden worden betreden!** Bij overtredingen kunnen boetes worden opgelegd. Meer lezen In de buurt ----------- Op de kaart bekijken - Evenement - Bioscoop/film - Schouwburg/Theater - Schouwburg/Theater - Bezienswaardigheden - Theater - Souvenirs - Overige - Tours 5,54 km - Wandelen 4,50 km - Wandelen 9,94 km - Wandelen Contact 01848 Hohnstein GPX bestand downloaden - -